Melisa Melissa officinalis

Jak rozpoznać

Liście jajowate, karbowane, miękkie, o wyraźnym cytrynowym zapachu po roztarciu. Kłos kwiatowy niepozorny, białawy. Melisa (Melissa officinalis) jest z rodziny jasnotowatych, jak mięta, ale nie pachnie miętą. Jeśli nie ma cytryny w palcach — to nie melisa.

Sezon i zbiór

Zbieraj liście i wierzchołki przed pełnym kwitnieniem, w suchy dzień. Kilka pokosów w sezonie, jeśli krzak jest silny. Susz szybko — melisa łatwo czernieje i traci olejek. W ogrodzie sadź z dala od mięty, która ją zagłuszy.

Napar i kuchnia

Napar krótki: łyżka świeżych albo łyżeczka suszu na szklankę, przykryć, 5–8 minut. Dłuższe parzenie robi się trawiaste. Świeża melisa jest lepsza niż stary susz. Wieczór, nie litr w ciągu dnia „dla nerwów”.

W tradycji

W europejskim zielarstwie melisa od wieków stała przy niepokoju, sercu które „puka bez powodu” i trudnym zasypianiu. W polskim ogrodzie jest gościem z południa, który się przyjął. Tradycja mówi: zapach ma pracować. Bez zapachu nie ma rośliny.

Ostrożność

Może nasilać senność przy lekach uspokajających i alkoholu. Przed zabiegiem, w ciąży, przy tarczycy — nie na własną rękę. Melisa nie leczy depresji. Jeśli sen i lęk trwają miesiącami, ziele jest tłem, nie terapią.

Pytania

Czym melisa różni się od mięty?

Zapachem: cytryna, nie mentol. Liść melisy jest bardziej miękki i jajowaty. Mięta jest agresywniejsza w ogrodzie i w filiżance. Do wieczoru zwykle lepsza jest melisa.

Dlaczego suszona melisa z sklepu nic nie pachnie?

Olejek ulatnia się przy złym suszeniu i długim leżeniu. Szukaj liścia zielonego, silnie cytrynowego. Albo uprawiaj sama — to jedna z łatwiejszych roślin w donicy.

Czy melisa pomaga na sen?

W tradycji pito ją wieczorem przy niepokoju. Może być częścią rytuału. Przy bezsenności, apatii albo lęku uogólnionym potrzebna jest diagnoza, nie kolejny słoik.